Als je eigen generaal een handboek heeft geschreven, moet
je wel zorgen dat je de inhoud ervan snel en volledig onder de knie krijgt.
Dat had Johann ook goed begrepen.
Midden oktober 1780, op een van die warme dagen die
oktober ieder jaar wel oplevert, lag Johann tegen de dijk bij Huissen met
dit verplichte studieboek in de hand en een touw van vijftig el naast zich.
Maar hij schonk weinig aandacht aan de inhoud van het boek, en lag dromerig
naar de boten op de Rijn te staren. Zijn gedachten gingen met de boten
stroomopwaarts mee naar zijn geboortestreek. Terwijl hij met tranen van
heimwee in zijn ogen wegdommelde, vleide zich een paar meter verder een
vrouw neer in het groene gras van de dijkhelling.
Toen Johann zich weer van zijn omgeving bewust werd, en
een glimlach in haar richting wierp, schoof zij aarzelend dichterbij.
"Soldaat, wat doe jij met dat touw?" Dat zij "soldaat"
tegen hem zei, vergaf hij haar graag. Ze keek hem aan zoals zijn moeder dat
deed. Voor hij het in de gaten had, had zij het touw naar zich toe
getrokken. "Wat is dat voor een touw, met al die streepjes erop?",
vroeg Johanna (want zo heette zij) aan Johann.
Toen Johann zijn eerste verlegenheid had overwonnen, begon hij: "Die
streepjes zijn voeten….", en daarop barstte Johanna direct in een
schaterlach uit. |
|